Zabytki Almery

Trakt Królewski

Trakt Królewski

Kiedy Baridas Kontynentalny pogrążony był w licznych wojnach domowych, państwo na wyspach rozwijało się gospodarczo. Tutaj zjechali także najważniejsi ludzie z Kraju — intelektualiści, artyści i politycy. Początkowo Trakt Królewski stanowił główny szlak handlowy na wyspach. Dzięki portowi morskiemu umieszczonemu na wschód od Almery na wyspę trafiała żywność i wszelkie niezbędne towary z części kontynentalnej jak i innych państw regionu. Towary ładowane na bryczki, konie i osły trafiały do Almery szlakiem handlowym przechodzącym przez sam środek miasta. Dzięki napływającym towarom miasto rosło w siłę i rozbudowywało się. Po kilkunastu latach rozwój miasta nie zmienił jednak tego najważniejszego ciągu. Trakt Królewski cały czas pełen jest prestiżu i blasku. Obecnie, ten najważniejszy komunikacyjny ciąg łączy Halę Targową z Zamkiem, w którym panuje Król Baridasu.

Stara Poczta Konna

Stara Poczta Konna

Stara Poczta Konna w Almerze posiada dwustuletnią tradycję. Budynek poczty widoczny jest na historycznych planach miasta; placówkę w Królewskim Mieście wymieniał ponoć traktat królewski o organizacji regularnej państwowej poczty wozowo-konnej.

Prawdopodobnie istniał w tym miejscu zajazd, którego zabudowania została zmodernizowana i zaczęła pełnić nową funkcję. Budynek poczty powstał z połączonych dwóch starszych domów. Jego środkową część zajęła przelotowa sień, przez którą prowadził główny wjazd na podwórze. Wokół podwórza stały budynki o konstrukcji ryglowej, mieszczące m.in. stajnie. Do czasów dzisiejszych zabudowania gospodarcze służą całemu społeczeństwu Baridasu.

Stara poczta konna to obiekt murowany, tynkowany, założony na planie wydłużonego prostokąta, przylegającego dłuższym bokiem do ulicy. Budynek ma dwie kondygnacje przykryte ceramicznym dachem dwuspadowym. Od podwórza, na całej szerokości elewacji tylnej, znajduje się bezstylowa dwukondygnacyjna przybudówka. W części środkowej przyziemia znajduje się otwór bramy przejazdowej, ujęty w toskańskie kolumny podtrzymujące klasycyzujący trójkątny tympanon.

Sobór Królewski

Sobór Królewski

Sobór śś. Cyryla i Metodego, zwany też czasem Soborem Królewskim, góruję nad Almerą od samego początku jej istnienia. świątynia została wybudowana przez następcę Alma — księcia Fryderyka, na miejscu drewnianego kościoła, który spłonął od uderzenia pioruna. Podania mówią, że żeby powiększyć plac pod budowę Soboru, książę kazał wyburzyć kilkanaście domów mieszczan, co wywołało zamieszki. Fryderyk chciał, by ta największa świątynia w jego państwie świadczyła o wielkości młodej monarchii, nie szczędził więc grosza na opłacenie najlepszych artystów z całego v-świata. Władcy, który dużą część swojego majątku przeznaczył na budowę Soboru, z pomocą pospieszyli mieszkańcy Almery i szlachta z całego kraju. To z ich fundacji powstał wspaniale rzeĽbiony Ikonostas oraz chluba całej Almery — Carskie Wrota, zwane fryderykowskimi. Budowę świątyni zakończono już po śmierci księcia Fryderyka, a wyświęcił ją Patriarcha Archipelagu Arped-Focjusz. Przez kolejne wieki Sobór był symbolem potęgi i piękna państwa Baridas. Uniknął on zniszczeń podczas Wielkiego Pożaru, oraz buntu możnych przeciw władzy książęcej, co utwierdziło mieszkańców w przekonaniu, że obdarzony został przez Boga szczególną łaską. Dzisiaj w dalszym ciągu świątynia zachwyca przepychem i bogactwem wyposażenia, stanowi nieodłączny element krajobrazu stolicy jako relikt przeszłości i nadzieja na przyszłość.

Cech Rzemiosł

Cech Rzemiosł

Od najdawniejszych czasów właśnie od rzemiosła zaczynało się gospodarowanie wszędzie tam, gdzie powstawały bądĽ odradzały się skupiska ludności. Rzemiosło rozwijało się już w okresie wczesnoalmerskim, kiedy to zaczęły się wyodrębniać grupy ludzi zajmujących się wyrobem produktów, dający im osobny zawód. Do najstarszych rzemiosł należały kowalstwo i hutnictwo. W Almerze szczególnym poważaniem cieszyła się profesja bimbrownika.

Skupieni w Almerze rzemieślnicy zakładali warsztaty, których pracą kierował mistrz. On też był właścicielem narzędzi i surowców do produkcji, w której uczestniczyli czeladnicy, uczniowie i sezonowi robotnicy najemni. W celu ochrony własnych interesów oraz organizowania samopomocy wśród czeladników poszczególne grupy zawodowe łączyły się w cechy. Ustanawiały one swoje własne prawa, czyli statuty cechowe, regulujące zasady ich działania. Kiedy upowszechnił się system nakładczy, cechy organizowały i kontrolowały dostawę surowców oraz ustalały ceny wytwarzanych produktów. Nieprzestrzeganie statutu groziło usunięciem z cechu i uniemożliwieniem wykonywania zawodu. Obok podstawowej działalności gospodarczej cechy pełniły szereg funkcji społecznych i kulturotwórczych. Wskutek procesów historycznych cechy przekształciły się w związki przymusowe rzemieślników tego samego lub pokrewnego zawodu. Organizacje cechowe przetrwały w nie zmienionych warunkach organizacyjnych aż do ostatnich stuleci, kiedy to nastąpił zastój, a następnie upadek rzemiosła spowodowany rozwojem przemysłu i załamaniem się monopolu rzemiosła.

Obecny budynek nie jest zabytkiem średniowiecznym — pochodzi z końca wieku XVII. Stojąca tu wcześniej kamienica (pochodząca z XV w.) zawaliła się z powodu błędów w konstrukcji. Tradycyjna nazwa tego miejsca zachowała się do dziś.

Muzeum Historyczne · Archiwum Dokumentów Dawnych

Muzeum Historyczne

Muzeum Historyczne powstało jako miejsce, w którym każdy obywatel Baridasu może zapoznać się z historią swojej ojczystej krainy. To miejsce gdzie oprócz małej ilości eksponatów znajdują się głównie dokumenty. Dlatego też Muzeum Historyczne funkcjonuje także pod inną nazwą, jako Archiwum Dokumentów Dawnych. Budynek Muzeum Historycznego jest położony w samym środku miasta. Ta kilkupiętrowa budowla mieści w sobie pokaĽne zbiory. Wśród odzyskanych z dawna pism ostała się przedinternetowa historia Baridasu, którą wkrótce będzie można znaleĽć na stronach Królestwa. Ponadto znajduje się tutaj dość pokażmy zbiór aktów dyplomatycznych pomiędzy Republiką Baridasu a innymi wirtualnymi nacjami. Obecnie największym skarbem Muzeum Historycznego jest tak zwana „Beżowa Mapa”, nazywana także „Mapą piracką” — dokument ten stanowi zarys wyspy, na której miał mieścić się Baridas. Jak się póĽniej okazało, państwo nie było wyspą (pierwsi przybysze pojawili się na zachodnich brzegach krainy), lecz jednym z miejsc leżących na dużo większym kontynencie. Mapa od zawsze towarzyszyła mieszkańcom Baridasu i także dziś sławi historię tej krainy.

Hala Targowa

Hala Targowa

To chyba najważniejsze miejsce dla wszystkich ludzi Królestwa. Pamiętać należy, że to nie tylko miejsce gdzie mieszkańcy kupują i sprzedają dobra, ale także miejsce spotkań, wymian poglądów. Nie jednokrotnie (jeśli przystaniemy na chwil kilka) można zaobserwować, że mieszczanie dyskutują nie tylko w Karczmie, ale także na ulicy i targu. Słychać wtedy nie tylko spokojną wymianę zdań, ale także ideologiczne i filozoficzne spory. Pierwsza hala targowa powstała w tym miejscu w trakcie odbudowy miasta po powstaniu chłopskim obejmującego swoim zasięgiem cały archipelag. Książę Rudygier zażyczył sobie, by halę wybudowano w stylu barkowym. To jakże ważne miejsce służyło mieszkańcom do czasu inwazji Republiki. W trakcie krótkich walk w obronie monarchii naruszono konstrukcję hali, a nowa administracja almerska nakazała jej rozbiórkę. Wśród almerczyków — ludzi mocno przywiązanych do tradycji pojawiły się głosy oburzenia — wymogli na władzach republikańskich decyzję o odbudowie. Ówczesny mer miasta — Joachim Meczyszczykiewicz, były generał Armii Królestwa, który przeszedł na stronę republikanów, rozkazał, aby na fundamentach poprzedniej hali wybudować nową, w panującym podówczas stylu. Nowa hala służy Baridajczykom po dziś dzień. Jest to miejsce, w którym mieszkańcy Baridasu — ale także przyjezdni — dokonują wymiany handlowej towaru. To czego nie uda się kupić do własnego domostwa na pewno można znaleĽć na targu.

Pałac Sprawiedliwości

Pałac Sprawiedliwości

Gdy istniała jeszcze Republika Baridasu, Pałac Sprawiedliwości odgrywał bardzo ważną rolę dla mieszkańców Republiki. W Pałacu znajdowały się trzy sale sędziowskie, w których zapadały wyroki — od najprostszych, w sprawach o pomówienia, aż po te najcięższe — fałszowanie wyborów do Senatu. Oprócz trzech sal sądowych w Pałacu znajdowała się niegdyś pokaĽnych rozmiarów biblioteka z aktami prawnymi. Jednakże pewnego dnia (z nieostrożności osób, które czuwały na bezpieczeństwem Pałacu) miejsce to zostało strawione przez pożar, którego gaszenie zajęło kilka dni. Niestety, nie udało ocalić się żadnych dokumentów, gdyż większość budynku wykonana była w drewnie. Dzisiaj Pałac Sprawiedliwości został odrestaurowany. Jest miejscem, w którym monarchowie i prezydenci spotykają się na nieformalnych spotkaniach z innymi przywódcami. Pałac Sprawiedliwości stał się miejscem, w którym idee pokoju, wspólnoty i pomocy bliĽniemu są zasadami najważniejszymi — wszystkie te reguły wykute zostały na postumentach kamiennych posągów znajdujących się w korytarzach Pałacu Sprawiedliwości.

Historyczna siedziba Prezydentów

Siedziba Prezydentów

Ten gmach został specjalnie wzniesiony dla uczczenia pierwszych Prezydentów Republiki Baridasu. W miejscu tym znajdują się zbiory muzealne, które obecnie są gromadzone przez Króla i cały Naród Królestwa Baridasu. Niegdyś (5 lat temu) Baridas był republiką, na której czele stał Prezydent Christoffo. Po rządzeniu przez okres prawie dwóch lat udał się w głąb lądu, a rządy kraju zostały objęte przez kolejnego Prezydenta. Budynek został stworzony dawno temu (nie odkryto jeszcze żadnych dokumentów świadczących o dacie powstania budynku) jednakże ocenia się, iż powstał on na gruzach dawnego zamku (w piwnicach można dojrzeć dość stary budulec konstrukcji). W budynku znajduje się kilka godnych uwagi sal. Pierwszą z nich jest sala czerwona, gdzie wszystko jest w odcieniach czerwonych. Sala ta pełniła funkcję jadalni, w której podejmowani byli najwięksi dostojnicy wirtualnych państw. Sala zielona — konferencyjna — była miejscem niejednej dyskusji, a nawet i sporu. W Sali beżowej — zwanej także gabinetową — znajduje się pokaĽnych rozmiarów biurko, przed którym zasiadali kolejni Prezydenci, a na nim wieczne pióro, którym głowa Republiki Baridasu podpisywała wszelkie dokumenty.